ΤΙΜΕ ΙΝ ΑΤΗΕΝS            




 

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ


GREEKS 
IN AUSTRALIA

Explore the Map above

 


 

   Πλούταρχος  Π. Δεληγιάννης

 

Ελληνικά Θέματα

Hellenic Themes

(Η Ελληνική Γλώσσα Διεθνής, 1992 -1998. Μικρασιατικές Μνήμες,
1993 -1998).

(Greek The International Language, 1992 - 1998. Asia Minor Reminiscences, 1993 - 1998).

(Ελληνικά Θέματα - 1998. ellenic Themes - 1998).
Η Μικρασία. Το τέλος μιας εποχής. Μια άλλη προσέγγιση. (Του Πλούταρχου Π. Δεληγιάννη–καθηγητή/δημοσιολό-γου).

Οι ιστορικοί ασχολούνται, κατά το πλείστον, με τον άνθρωπο και τις ενέργειές του στον Πλανήτη μας. Βέβαια ερευνούν και αρχεία. Τα αρχεία όμως δεν μας λένε πάντοτε την αλήθεια. Εξυπηρετούν ορισμένες καταστάσεις.

Η ιστορία αφορά και την συστηματική μελέτη του παρελ-θόντος και εστιάζεται κυρίως στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Η ιστορία ασχολείται κυρίως με γραπτές πηγές. Η μελέτη των γεγονότων περιλαμβάνει όχι μόνο την καταγραφή των δραστηριοτήτων του ανθρώπου, αλλά και την εξερεύνηση των αιτιών που οδηγούν στις δραστηριότητες των ανθρώπων.

Ο ιστορικός έχει υποχρέωση να εραυνά και τις τάσεις / εξελίξεις της κοινωνίας, τις οικονομικές συνθήκες και παράλληλα τις κοινωνικές εξελίξεις.

Για κάθε δραστηριότητα μπορούμε νά’χουμε ένα είδος ιστορίας. Δηλαδή για την Τέχνη, μπορούμε νά’ χουμε «ιστορία της Τέχνης», για τη μουσική, ἱστορία της Μουσικής», για την αρχιτεκτονική, «ιστορία της Αρχιτεκτονικής», κ.ο.κ.

Εκείνο όμως που θα πρέπει να προσέχουν οι ιστορικοί είναι η αυθεντικότητα των όσων γράφουν και για να γίνει αυτό, είναι απαραίτητο να διασταυρώνονται τα γεγονότα και το καθετί να υποβάλλεται σε μικροσκοπική εξέταση.

Πολλοί έχουν την τάση να γράφουν έχοντας ως γνώμoνα τα αρχεία των διαφόρων υπηρεσιών ενός κράτους. Ερευνούν, για παράδειγμα, τα Αρχεία των Γενικών Επιτελείων του Στρατού, ή αυτά των Υπουργείων Εξωτερικών, κ.λπ.

Αυτή η τάση, ή νοοτροπία, μπορεί να οδηγήσει aκόμα και σε στρέβλωση των πραγματικών γεγονό-των, γιατί οι συντάκτες των αρχείων παίρνουν οδηγίες και εντολές από τους ανώτερούς τους και συντάσσουν τα αρχεία σύμφωνα με τις οδηγίες που λαβαίνουν. Για παράδειγμα, για τη Μικρασιατική καταστροφή έχουν γραφεί πάρα πολλά, και σε πάρα πολλές περιπτώσεις δόθηκαν ανυπόστατα γεγονότα που τείνουν να δηλητηριάσουν τις σχέσεις των δύο λαών.

Σ’αυτή μου την εργασία θα καταβάλλω κάθε προσπάθεια για να δώσω μια πιο ειλικρινή και σωστή εικόνα αυτής της καταστροφής. Θα αρχίσω, όμως, από μια πιο παλιά περίοδο. Απ’την εποχή που η Δύση άρχισε να σκέφτεται για το διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο καθηγητής Δημήτρης Κιτσίκης, τουρκολόγος, στην «ἑισαγωγή» του βιβλίου του, «Ἱστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -1280-1924», γράφει: «Η βασική ιδέα αυτού του βιβλίου είναι  πως η Οθωμανική Αυτοκρατορία όχι μόνον δεν υπήρξε μια περίοδος 400 χρόνων σκλαβιάς για τον ελληνισμό αλλά, αντιθέτως, ένα λαμπρό οικοδόμημα της παγκόσμιας ιστορίας στο οποίο το ρωμαίικο πνεύμα συνεισέφερε αποφασιστικά και για την οποία οι Ρωμηοί θα έπρεπε να αισθάνονται υπερήφανοι».

Στη δε σελίδα 9 διαβάζουμε: Η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε «το πλέον ωραιότερον βασίλειον του κόσμου, οπού εκθειάζεται πανταχόθεν από τους σοφούς». (Ρήγας Φεραίος, σχέδιο συντάγματος 1797)»

Πηγαίνουμε τώρα στη σελίδα 19, όπου διαβάζουμε: «Το μίσος του Έλληνα κατά του Τούρκου, που σκοπίμως καλλιέργησαν οι ξένοι για τους επεκτατικούς τους σκοπούς, είχε ως αποτέλεσμα να αφαιρέσει από τον κορμό της ελληνικής ιστορίας το έργο της μεγάλης αυτής ελληνο-τουρκικής αυτοκρατορίας και να το παραδώσει ολόκληρο στους Τούρκους, ενώ στον Ρωμηό άφησε μια τεράστια μουντζούρα «τετρακοσίων χρόνων».

Ομολογώ ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου, διαβάζω αυτά για την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο,τίποτε απ’αυτά δεν διαβάσαμε. Γιατί; Τί να υποθέσω! Ίσως και στις δυο αντίθετες ακτές του Αιγαίου να παίζονταν και να παίζεται το ίδιο παιχνίδι του μίσους και της αντιπαπαλότητας, που δημιουργεί ένα πνεύμα αντιπαράθεσης, χωρίς στην ουσία να υπάρχει λόγος.

Ας προχωρήσουμε όμως. Στη σελίδα 42 διαβάζουμε:  «Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, που ήταν κράτος της προεθνικιστικής περιόδου, η μοντέρνα έννοια του έθνους ή-ταν άγνωστη. Όλη η οργά-νωση βασιζόταν, όπως άλλω-στε και στη Βυζαντινή προκάτοχό της, επί της θρησκείας. Παρά ταύτα, η εξαρχής έντονη δυναμική μορφή αυτής της Αυτοκρατορίας δημιούργησε το σύστημα των μιλλετιών, δηλαδή των «θρησκευτικών εθνών».

«Από την επόμενη ήδη της αλώσεως της Κωνσταντινου-πόλεως, το 1453, ο Μωάμεθ Β’ δημιούργησε, για χάρη των Ελληνορθόδοξων χρισταινών, που αποτελούσαν τον ένα από τους δύο στύλους της αυτοκρατορίας του, το σύ-στημα του μιλλετίου. Έτσι το πρώτο μιλλέτι που δημιουρ-γήθηκε ήταν το ελληνικό. Αργότερα, κατά το ελληνικό πρότυπο, δημιουργήθηκαν το αρμένικο και το εβραϊκό μιλλέτι της Αυτοκρατορίας. Για την εξισορρόπηση του πιο σημαντικού από τα μη μουσουλμανικά μιλλέτια, του ελληνοχριστιανικού, υπήρχε το «τουρκικό»μιλλέτι των μουσουλμάνων σουνιτών, υπό την ηγεσία του σεΐχη του Ισλαμ, του σεϊχουλισμάνη, που έπαιξε τον αντίστοιχο ρόλο με αυτόν του Οικουμενικού Πατριάρχη, ηγέτη του ελληνικού μιλ-λετίου.  Η θέση του σεϊχουλισλάμη, δημι-ουργήθηκε στον 16ο αιώνα. Πρώτος σεϊχουλισλάμης που έφερε επίσημα τον τίτλο, ήταν ο Ζεμπιλλί Αλί Εφέντη, που απεβίωσε το 1525».

«Το μιλλέτι είναι αναπόσπαστο συστατικό του Οθωμανικού κράτους. Δεν ήταν έννοια, ούτε του υπόδουλου, ούτε αυτού που λέμε σήμερα μειονότητες».

Και πιο κάτω, στη σελίδα 43 έχουμε: «Τα τέσσερα μιλλέτια αποτελούσαν το οθωμανικό κράτος, που είχε την έννοια «εντός των τοιχών», του ντόπιου, του μη ξένου.

Ο Μωάμεθ Β’μπαίνοντας στην Πόλη είχε παραχωρήσει σημαντικές δικαιοδοσίες στον Οικουμενικό Πατριάρχη, που εκπροσωπούσε εκείνη την εποχή, μέσα στην αυτο-κρατορία των Οσμανιδών τη θρησκεία της πλειοψηφίας και για έναν άλλο λόγο: τον ήθελε σύμμαχο κατά του μεγάλου εχθρού του πορθητή, του Πάπα της Ρώμης, θρησκευτικού ηγέτη της καθολικής Δύσης.

Αλλά από τον 16ο αιώνα, η αύξηση της επιρροής των Μεγάλων Δυνάμεων της Δύσης μέσα στην Αυτοκρατορία, υποχρέωσε την οθωμανική κυβέρνηση να αναγνωρίσει την ύπαρξη ξένων μιλλετίων: καθολικό μιλλέτι υπό την προστασία της Γαλλίας – προτεστάντικα μιλλέτια υπό την προστασία των προτεσταντικών Δυνάμεων όπως της Αγ-γλίας και της Ολλανδίας».

Και στη σελίδα 44, διαβάζουμε: «Αυτά τα μιλλέτια δεν υπάκουαν στους νόμους του κράτους, αλλά διαχειρίζονταν τις υποθέσεις τους χάρη στο σύστημα των διομολογήσεων που οι ξένοι είχαν αποκτήσει από την Αυτοκρατορία. (Διομολόγηση – διομολογήσεις  = προνόμια των υπηκόων ισχυρών κρατών σε ανίσχυρες, υπανάπτυκτες χώρες).

Τα μέλη αυτών των μιλλετίων δεν ήταν οθωμανοί υπήκοοι αλλά ξένοι, έστω κι αν ήταν ντόπιοι καθολικοί ή προτεστάντες».

... «Πάντως, επ’ουδενί λόγω δεν πρέπει να βάζουμε στο ίδιο επίπεδο τα τέσσερα ντόπια μιλλέτια που συμπεριλάμβαναν τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού της Αυτοκρατορίας, και τα καθολικά και προτεσταντικά μιλλέτια που ήταν προϊόντα της αποικίσεως της Αυτοκρατορίας από τη Δύση».

Όταν βρίσκουμε τέτοιες ιστορικές πηγές και διαβάζουμε κάτι πολύ διαφορετικό απ’αυτό που διαβά-σαμε στα μαθητικά μας χρόνια, είμαι βέβαιος ότι με αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούμε προς μια πιο σωστή εκτίμηση των σχέσεών μας με τη γείτονα χώρα. Απ’τα γραφόμενα του καθηγητή κ. Δ. Κιτσίκη, μαθαίνουμε ότι το κακό άρχισε και συνεχίστηκε με την διείσδυση των δυτικών στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Στόχος των Δυτικών ήταν και είναι ο διαμελισμός –τότε της Οθωμανικής Αυτοκρατορία – και πρόσφατα της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας. Το «διαίρει και βασίλευε» είναι, κατά τα φαινόμενα, στο γονίδιο των Δυτικών κι αυτό είναι το πολύ θλιβερό.

Όλοι λίγο-πολύ έχουμε ακούσει για το ‘Ανατολικό Ζήτημα’. Πώς δημιουργήθηκε αυτό; Ποιός το δημιούργησε; Σ’αυτό θα μας βοηθήσει λίγο και ο κ. Κιτσίκης. Στη σελ. 149 διαβάζουμε: «Το ανατολικό ζήτημα θεωρείται πως δημιουργήθηκε εξαιτίας της παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατο-ρίας, η οποία από το δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα άρχισε να δέχεται επιθέσεις και να διαμελίζεται, στο μεν εσωτερικό από την εξέγερση των εθνικιστών, στο εξωτερικό δε από τις μεγάλες δυνάμεις. Το πρόβλημα ετίθετο ως εξής; Έπρεπε να διατηρηθεί η ακεραιότητα της αυτοκρατορίας αυτής ή να την μοιραστούν οι με-γάλες δυ-νάμεις και τα μικρά έθνη, τυπικά ανεξάρτητα να τεθούν υπό την ‘προστασία’των μεγάλων δυνάμεων; Υπό το πρίσμα αυτό, το ανατολικό ζή-τημα ξεκινά από τον 18ο αιώνα για να λήξει το 1923-24 που σβήνει η Οθωμανική Αυτοκρατορία»

Βλέπουμε εδώ ότι το ανατολικό ζήτημα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η απληστία των δυτικών να διαμελίσουν την Αυτοκρατορία προς όφελός τους και να γίνουν δυνάστες της περιοχής, όπου αργότερα βρέθηκαν και μεγάλες ποσότητες πετρελαίου. Η Δύσηπροχώρησε στο διαμελισμό ακόμα και από την εποχή του Βυζαντίου, όταν, το 1204 εισέβαλαν οι σταυροφόροι και κατέλαβαν την Κων-σταντινούπολη.

Η Δύση κατόρθωσε τελικά να διαμελίσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία γιατί η Αυτοκρατορία δεν κατόρθωσε να εξελιχτεί σε μια προοδευτική δύναμη, που θα σχηματιζόταν στις δύο οχτές του Αρχιπελάγους. Αν κάτι τέτοιο γίνονταν εφικτό, θα ήταν δυνατό να έχουμε στη νοτιοανατολική Ευρώπη μια νέα εποχή ειρήνης και γαλήνης. (Αυτό είναι το συμπέρασμα του Πιέρ Βαλτζ στο Το «ανατολικό ζήτημα στην αρχαιότητα»σς. 362-363).

Το ανατολικό ζήτημα δεν ήταν, όπως πολύ συχνά έχει λεχθεί, απόρρια μιας σύγκρουσης μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ. Στην πραγματικότητα Οθωμανική Αυτοκρατορία γνώρισε προς το τέλος του 18ου αιώνα μια κοινωνική κρίση όμοια μ’εκείνη που γνώρισε η Γαλλία. Αλλά η οθωμανική αστική τάξη ήταν ουσιαστικά μη μουσουλμανική και κυρίως ελληνική. Έτσι σ’αυτήν την πολυεθνική αυτοκρατορία ο διαχωρισμός των τάξεων συνέπιπτε, ως ένα σημείο, με το εθνικό διαχωρισμό Τούρκων και Ελλήνων. (Βλ. Δ. Κιτσίκης, Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, 1280-1924, σελ. 151). 

«Η ελληνική αστική τάξη, αντίθετα από τους Εβραίους και τους Αρμενίους εμπόρους, όχι μόνο δεν ανέπτυσσε τη δραστηριότητά της μακριά από τις εθνικές της βάσεις, αλλά αντιθέτως δρούσε στο μέσον συμπαγούς ελληνικού πληθυσμού. Έτσι, επωφελήθηκε από τις διάφορες μορφές της αυτόνομης τοπικής οργάνωσης του ελληνισμού, στον θρησκευτικό, κοινοτικό και στρατιωτικό τομέα (αρματο-λοί και κλέφτες) και στον οικονομικό τομέα (σωματεία και συνεταιρισμοί, που συγκέντρωναν συχνά πολλά παρα-γωγικά χωριά, όπως π.χ. εκείνα σε περιοχές ορυχείων). Επωφελήθηκε επίσης από την ολοένα αυξημένη εξουσία των Φαναριωτών στην κεφαλή του κράτους. Επωφελήθη-κε τέλος από την ελληνική εξάπλωση στα Βαλκάνια, υπό τους Φαναριώτες επισκόπους και πρίγκιπες. Κάτω από τη σκέπη της θρησκευτικής και πολιτιστικής αυτής εξουσίας, οι Έλληνες μεγαλέμποροι αποτέλεσαν μια διαβαλκανική αστική τάξη η οποία αποφάσισε στο εξωτερικό να στη-ριχθεί στη Ρωσία και στη Δύ-ση».

Το ελληνικό μιλλέτι (εθνός) αποκτά συνεχώς περισσότερη επιρροή και ιδιαίτερα με το έτος 1774, το οποίο αποτελεί μια πολύ σημαντική ημερομηνία στη χιλιετή ενδογενή διαμάχη για την Κωνσταντι-νούπολη. Αυτή τη χρονιά -1774, υπογράφηκε η ρωσο-οθωμανική συνθήκη του Κϋτσΰκ Καϊναρτζή, η οποία έθεσε τέρμα στον εξαετή πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Ρώσοι εγκαταστάθηκαν, με αυτή την συνθήκη, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου. Το 1774 βρίσκει η Ρωσία ανοιχτό το δρόμο για την Κωνσταντινούπολη. Η Πετρούπολη απέ-κτησε το δικαίωμα να διορίζει προξένους. Η δε οθωμανική αστική τάξη του ελληνικού μιλλετιού τίθεται αμέσως στην υπηρεσία της Ρωσίας και αναρτά τη ρωσική σημαία στον εμπορικό της στόλο.

Οι Ἐλληνες, σύμφωνα μ’όλα αυτά, κατείχαν καλές θέσεις σ’όλους τους τομείς της Αυτοκρατορίας. Πολλοί δε ανέλαβαν καθήκοντα προξένων σε πολλά σημεία της επικράτιας. Ο Καποδίστριας, πριν αναλάβει κυβερνήτης της Ελ-λάδας, διετέλεσε υπουργός των Εξωτερικών της Ρωσίας. Ο ίδιος, το 1821, έγραψε ότι οι πρόξενοι και υποπρόξενοι της Ρωσίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν όλοι ή ελληνικής καταγωγής ή γεννημένοι στην Ελλάδα.

Αυτές οι εξελίξεις ανησύχησαν τη Δύση, η οποία προσέ-φερε στους Οθωμανούς τη συμμαχία της. Δήλωνε η Δύση ότι διατηρεί την αρχή της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην ουσία, όμως, ενεργούσε με ύπουλο τρόπο για τον διαμελισμό της, χρησιμοποιώντας τον εθνικισμό – καινούριο φαινόμενο, γι’αυτόν τον σκοπό. Εδώ έχουμε μιαν αντίφαση. Από τη μια διακήρυτταν υπέρ της ακεραιότητάς της και από την άλλη, ενθάρρυναν τις διάφορες εθνότητες να επαναστατήσουν. Η αντίθεση αυτή οξύνθηκε ακόμα περισσότερο από τη διχόνοια ανάμεσα στα κράτη της Δύσης που είχαν αντίθετα συμφέροντα.

«Το 1898 είναι η χρονιά του θριάμβου του ιμπεριαλισμού της καπιταλιστικής Δύσης, όπως τόσο καθα-ρά μελετήθηκε από τον Λένιν, στο καταπληκτικό του σύγγραμμα, ‘Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού (1916). ... είναι επίσης η χρονιά που διάλεξε ο Γάλλος ιστορικός Εντουάρ Ντριώ για να δημοσιεύσει στο Παρίσι, την πρώτη έκδοση του πολύκροτου έργου του με τίτλο «Το ανατολικό ζήτημα».

Δεν θα ασχοληθώ με άλλες λεπτομέρειες γιατί είναι λίγο πολύ γνωστά τα γεγονότα και το αποτέλεσμα της όλης αυτής ιστορίας. Το μόνο που θα αναφέρω εδώ είναι αυτό που διαβάζουμε στη σελ. 154 του ίδιου βιβλίου, και είναι το εξής: «Η ρατσιστική νοοτροπία του Νεοέλληνα, όπως και όλων των πρώην οθωμανικών λαών, απέναντι στον «βάρβαρο Τούρκο» είναι καθαρώς δυτικόν προϊόν».

Πολλά έχουν ειπωθεί κατά των Τούρκων, απ’όλες τις κύριες δυτικές δυνάμεις και ιδιαίτερα από τους Γάλλους. Αυτοί, διά του Edouard Driawlt, La question d’ Orient, διακήρυτταν ότι «οι Τούρκοι δεν μπορούν να απορροφηθούν μέσα στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, δεν είναι αφομοιώσιμοι και σήμερα είναι λιγότερο αφομοιώσιμοι παρά ποτέ. Είναι λαός νεκρός».(σελ. 388).

Ο καθηγητής Κιτσίκης γράφει και τα εξής: «Αλλά όσο οι δυτικοί διανοούμενοι ενστάλαζαν το φυλε-τικό μίσος στην καρδιά του Νεοέλληνα, άλλο τόσο οι διπλωμάτες των μεγάλων δυνάμεων τον έσπρωχναν να πραγματοποιήσει τη Μεγάλη Ιδέα, μέσω του εδαφικού επεκτατισμού, εις βάρος των Τούρκων». Εδώ βλέπουμε πόσο πονηρά και ανέντιμα δούλεψαν οι δυτικοί εις βάρος μας. Εις βάρος ενός λαού στον οποίον χρωστούν το παν! Το πολίτευμα της Δημοκρατίας, την Φιλοσοφία, τη Λογική, την Επιστήμη, κ.ά. Γιατί όμως βάλθηκαν να μας πληγώσουν και να μας καταστρέψουν; Τί θα κέρδιζαν; Τα συμφέροντά τους ήταν και συμφέροντα δικά μας, και των Τούρκων και όλων των λαών. Η απληστία των δυτικών είχε ως απο-τέλεσμα να διαπραχτούν πολλά εγκλήματα, όχι μόνον κα-τά ατόμων, αλλά και κατά ολόκληρων λαών.

Η Δύση εγκλημάτησε κατά των Ελλήνων, κατά των Τούρκων και όλων των λαών της περιοχής. Βέβαια όταν ανα-φέρομαι στη Δύση, επουδενί λόγω δεν αναφέρομαι στους λαούς της Δύσης. Εγώ αναφέρομαι στους άπληστους δυτικούς που είναι η ολιγαρχία. Οι λαοί δεν φταίνε. Πρέπει, όμως, κάποτε κι αυτοί να ξυπνήσουν. Τα συμφέροντά μας είναι αλληλένδετα. Είναι συμφέροντα όλων μας. Είναι τραγικό, είναι λυπητερό να μην μπορούμε να βρούμε κα-τανόηση, να μην μπορούμε να δημιουργήσουμε μια πιο ανθρώπινη κοινωνία, χωρίς πολέμους και μίση. Ο πλανήτης,  που μας φιλοξενεί, θα μας τιμωρήσει, αν δε λογικευτούμε και αν δεν τον σεβαστούμε.

Παρόλα τα φυλετικά και εγκληματικά σχέδια των δυνα-τών, παρατηρούμε ότι ακόμα και στο συνέδριο του Βερολίνου -1878, έχουμε το εξής παράξενο: στη σελ. 157 του ίδιου βιβλίου διαβάζουμε: «Ο ντε Μοϋύ αδυνατούσε να πιστέψει, όταν  υπηρετούσε ως γραμματέας στο συνέδριο του Βερολίνου το 1878 – όπως άλλωστε το εξηγεί στις αναμνήσεις του – πώς ένας Έλληνας, ο Καραθεοδωρής πασάς, υφυπουργός των Εξωτερικών και αρχηγός της Οθωμανικής αντιπροσωπείας στο συνέδριο, μπορούσε να είναι πιστός στην Οθωμα-νική Αυτοκρατορία και πώς ένας σουλτάνος μπορούσε, ακόμα το 1878, δηλαδή 57 χρόνια μετά το 1821 και εν μέσω της Μεγάλης Ιδέας, να εμπιστεύεται Έλληνα για να τον αντιπροσωπεύει σε ένα τόσο σημαντικό συνέδριο. Αλλά η Δύση δεν είχε ακόμη κατορθώσει, το 1878, να εξαφανίσει τελείως το πνεύμα που είχε κρατήσει ενωμένη την Αυτοκρατορία για περισσότερο από εξακόσια χρόνια».

Για μια ακόμα φορά, διαβάζοντας τα πιο πάνω, διαπιστώ-νουμε ότι η οθωμανική Αυτοκρατορία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια πολυεθνική, πολυγλωσσική, πολυθρησκευτική και πολυπολιτισμική Κοινοπολιτεία, αν η Δύση δεν διέπραττε το τραγικό και εγκληματικό σφάλμα να προχωρήσει στο διαμελισμό της Αυτοκρατορίας.

Παρακάμπτω τώρα κάποιες άλλες λεπτομέρειες για να φτάσω, όσο γίνεται πιο γρήγορα, στα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα.

Ο πόλεμος που άρχισε με την επανάσταση του 1821, ανάμεσα στην Τουρκία και Ελλάδα, ολοκληρώ-θηκε το 1923, με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, για την ανταλλαγή των πληθυσμών. «Όλοι οι Έλληνες στην Ελλάδα, όλοι οι Τούρκοι στην Τουρκία!... Θρήνος σηκώθηκε μέσα στο χω-ριό... Δύσκολα, δύσκολα πολύ, μαθές, ξεκολνάει η ψυχή από τα γνώριμά της νερά κι από τα ΄χώμα-τα... Μας ξεριζώνουν! Ανάθεμα στους αίτιους! Ανάθεμα στους αίτιους! Ανάθεμα στους αίτιους! Σήκωσε ο λαός τα χέρια στον ουρανό, σήκωσε βουή μεγάλη: Ανάθεμα στους αίτιους! Κυλίστηκαν όλοι χάμω, φιλούσαν μαλακωμένο από τη βροχή χώμα, το’τριβαν στην κορφή του κεφαλιού τους, στα μάγουλα, στο λαιμό, έσκυβαν, το ξαναφυλούσαν» (Νίκος Καζαντζάκης, Οι αδερφοφάδες, μυθιστόρη-μα, Αθήνα, εκδόσεις Ελ. Καζαντζάκη, 1973, σ.

14-18). Αυτό κι αν δεν ήταν ανθρώπινο δράμα, ανθρώπινη τραγωδία. Μα πώς τόλμησαν να διαπράξουν ένα τόσο απάνθρωπο έγκλημα; Θα τους το συγχωρέσουμε ποτέ;



plutarch@unite.com.au
 


 

Παρά τις μακροχρόνιες και επανειλημμένες εκκλήσεις προς το Υπουργείο Πολιτισμού, το μοναδικό Θεατρικό Μουσείο της χώρας που γέννησε το Θέατρο, κλείνει. Η ιδέα του θεατρικού Μουσείου που ξεκίνησε το 1938 από τον Γιάννη Σιδέρη, άντεξε τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, την Δικτατορία, και εδραιώθηκε το 1976 την εποχή της μεταπολίτευσης, εκπνέει την εποχή του ΔΝΤ, την εποχή της απόλυτης εκποίησης όχι μόνο των οικονομικών αξιών, αλλά κυρίως της εθνικής και πολιτισμικής απαξίωσης. Ως υπόδουλοι διαχειριστές οι κρατικοί λειτουργοί εκποιούν την πολιτισμική μας ταυτότητα. Είναι μοιραίο η μοναδική θεατρική κιβωτός του τόπου να κλείνει την εποχή που κυβερνάει τη χώρα ο εγγονός του ιδρυτή του Εθνικού Θεάτρου (Γεώργιος Παπανδρέου) και που υπουργός Πολιτισμού είναι ο εγγονός του ιδρυτή του Μουσείου Μπενάκη (Αντώνης Μπενάκης).
Το Θεατρικό Μουσείο δεν αποτελεί ένα μεγάλο φορέα που απαιτεί υψηλές επιδοτήσεις και μεγάλα κονδύλια. Με 3 αιώνων θεατρικό μουσειακό υλικό εκτεθειμένο στο υγρό και ακατάλληλο υπόγειο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου της Αθήνας και χιλιάδες τόμους θεατρικών βιβλίων στοιβαγμένων σε μισθωμένο οίκημα στα Πατήσια, προσπαθούσε να επιβιώσει κάτω από την αναλγησία και την αδιαφορία της «πολιτισμικής» πολιτικής που στόχευε στην προβολή του πολιτισμού μας, υπό το πρίσμα μιας εμπορικής ιλουστρασιόν εκδοχής, ακριβών διεθνών διαγωνισμών και διοργανώσεων, τα υπέρογκα έξοδα των οποίων είχαν από καιρό οδηγήσει στην χρεοκοπία πολλούς σημαντικούς πολιτιστικούς φορείς. Η νέα οικονομική κατάσταση απλώς ολοκλήρωσε την διαδρομή ενός τέλματος που χρόνια τώρα φαινόταν ως η κατάληξη μιας αλόγιστης και ανύπαρκτης εθνικής πολιτισμικής πολιτικής. Το Θεατρικό Μουσείο αποτελεί το μοναδικό στο είδος του Μουσείο όχι μόνο στην χώρα, αλλά και γενικότερα στην περιοχή των Βαλκανίων. Τροφοδοτεί ερευνητές από όλο τον κόσμο και συνεργάζεται με το Υπουργείο Εξωτερικών και Πολιτισμού ως διεθνής κόμβος θεατρικών πληροφοριών. Αποτελεί το μεγαλύτερο θεατρικό αρχείο και , απολύτως απαραίτητο για την μελέτη, έρευνα καλλιτεχνική παραγωγή των παραστατικών τεχνών γενικότερα. Το υπουργείο αδυνατεί να επιδοτήσει ένα φορέα που απασχολεί μόνον 14 υπαλλήλους (οι οποίοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας) που προσπαθούν να διαχειριστούν 3 αιώνων θεατρικό υλικό το οποίο κινδυνεύει να πεταχτεί στα σκουπίδια. Αυτή την κρίσιμη ιστορική στιγμή που διακυβεύεται η οικονομική εξαθλίωση, η εθνική μας αυθυπαρξία, η κοινωνική πρόνοια, η παι-δεία, η πολιτισμική μας εξαφάνιση μπορεί να φαντάζει ως το «μικρότερο» από τα μύρια δεινά. Όμως αυτό που πάντα μπορούσαμε να αντιτάξουμε στα μεγάλα οικονομικά λόμπυ που διαχειρίζονταν την τύχη μας, ήταν η μοναδική «βαριά» βιομηχανία που έχουμε:-ο-Πολιτισμός-μας.
Διαμαρτυρόμαστε για την οικονομική και πολιτισμική εξαθλίωση που βιώνουμε και ζητούμε συμπαράσταση σε αυτό τον άνισο αγώνα.

http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_

 

Why such indifference?

Museum and Theatre for the study of the Greek/Hellenic Theatre.

Inspite of the chronic and repeatted appeals to the Ministry of Culture, the only Theatre Museum of the country which gave birth to the Theatre, is closing down. The idea of the Theatre Museum which began in 1938 by Yiannis Sideris, endured the 2o World War, the Dictatorship and consolidated its position in 1976, during the political changeover, runs out during the period of the International Monetary Fund, the period of the total sellint out not only of the economic values, but mainly of the national and cultural disdain.

As subjugated administrators the public functionaries sell our cultural identity. It is fateful for our only theatrical ark to be closing during the period that the country is being ruled by a grandson of the founder of the National Theatre (George Papandreou) and the minister of culture to be the grandson of the founder of the Benakis Museum (Anthony Benakis).

The Theatre Museum does not contribute a great carrier which demands high subsidies and large funds. With three (3) centuries of theatrical museum material, exposed in the dump and unsuitable basement of the cultural centre of the Municipality of Athens and thousands of volumes of theatrical books, heaped up in a rented dwelling at Patisia, was trying to survive under the cruelty and the indifference of the “cultural” policy which was aiming at the promotion of our civilisation, under the prism of an interpretation of commercial illustration of expensive international contests and organisations, the huge expenses of which had for a long time led to the bankruptcy of many important cultural conveys. The new economic situation simply completed the course of the stagnation, which, for many years now seemed as the end result of an illogical and non-existent national cultural policy. The Theatre Museum is the only one of its kind Museum not only in our country, but generally in the area of the Balkans. It provides material to researchers from all over the world and cooperates with the Ministry of External Affairs and Culture as an internationaljunction of theatrical information. It constitutes the greatest theatrical archive, absolutely essential for study, research and theatrical production of representative works generally. The ministry is unable to subsidise a conveyor which employs 14 people (who are found to be in a kind of uncertainty workwise), who try to manage theatrical material accumulated for three centuries and which is in danger of being thrown in the rubbish heap.

This very crucial historic moment, where flactuates the economic misery (wretchedness), our natural self existence, the social security, our education system, our cultural extinction, perhaps may seem as the “smallest) of our myriad of hardships.

However, what we could provide as our defence in the big economic lobies, which manage our fate, was our only “heavy” industry, which we have and this is our Culture.

We are protesting for our economic and cultural wretchedness, in which we live and seek understanding and solidarity in this unequal struggle.

 

Γιατί φτάσαμε εδώ;

Για τον Εθνικό μας ποιητή, Διονύσιο Σολωμό, Γλώσσα και Πατρίδα ήταν ένα και το αυτό. Να γιατί κι εμείς, μια χούχτα Έλληνες της Μελβούρνης, αρχίσαμε έναν αγώνα για την προώθηση/διάδοση της Ελληνικής γλώσσας, της γλώσσας που έγινε ο θεμέλιος λίθος για την οικοδόμηση των περισσότερων ευρωπαϊκών γλωσσών και όχι μόνο. Μια γλώσσα που παρουσιάζει αξιοσημείωτη διαχρονικότητα, καθώς κατόρθωσε να επιβιώσει επί σαράντα περίπου αιώνες, και η οποία, σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο Άρη Πουλιανό, μιλιέται, υπό κάποια μορφή, για περισσότερα από σαράντα χιλιάδες χρόνια, και για την οποία οι μεγαλύτεροι διανοητές του πλανήτη έγραψαν και είπαν τα πιο ωραία εγκώμια και λόγια.

Αυτή την γλώσσα την κατακρεουργούμε, την εξευτελίζουμε, την υποβαθμίζουμε. Ποιοί; Ποιοί άλλοι εκτός από εμάς τους ίδιους;  Γιατί; Γιατί, δυστυχώς, είμαστε απαίδευτοι, είμαστε αγροίκοι. Ναι, είμαστε αγροίκοι και απαίδευτοι, κι αυτός είναι ένας λόγος που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και  καταντήσαμε σ’ αυτά τα χάλια. Και αν δεν συνέλθουμε εγκαίρως, αλοίμονό μας!

Εμείς κληρονομήσαμε, ίσως τον πλουσιότερο πολιτισμό, την πλουσιότερη φιλοσοφία στον κόσμο. Την ωραιότερη κουλτούρα. Τί φταίει; Τί έφταιξε; Ταπεινή μου γνώμη: η έλλειψη παιδείας. Η έλλειψη αγωγής. Η μαγκιά μας! Η αλαζονεία μας! Ο ζαμαφουτισμός μας. Όλα τα ξέρουμε, στην ουσία τίποτε δεν ξέρουμε!

Όσο δε για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, που τόσο βάρβαρα απέσπασε ο Elgin, απ’ τον Παρθενώνα, το μόνο που ακούμε  κατά διαστήματα, είναι κάποιες διπλωματικές νύξεις και τίποτε άλλο. Η επιστροφή των Γλυπτών είναι θέμα εθνικής αξιοπρέπειας και θα πρέπει, όχι μόνο να απαιτήσουμε  την επιστροφή τους σ’ όλα τα διεθνή φόρα, αλλά να ζητήσουμε και αποζημίωση για την παράνομη εκμετάλλευσή τους από την Αγγλία, για περισσότερα από διακόσια χρόνια. Μια παρανομία που καταδίκασε και ο λαός της Μεγάλης Βρετανίας, όταν πριν από μερικά χρόνια ψήφισε υπέρ της επιστροφής τους.

Στο παρελθόν ζητήσαμε την σύγκλιση διεθνούς συνεδρίου, με δικά μας έξοδα, για να συντονιστούν οι προσπάθειές μας. Δυστυχώς ακόμα περιμένουμε απάντηση!!!

Κι ας πούμε και δυο λόγια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Με την αναβίωση τους το 1896, έγινε ένα βήμα προς τα εμπρός. Δεν κατορθώσαμε όμως να εξανθρωπίσουμε και να εξυψώσουμε την Αθλητική Άμιλλα. Απεναντίας τους εμποροποιήσαμε και τους αφήσαμε στα χέρια ή μάλλον στη διάθεση ορισμένων κρατών να τους διοργανώνουν. Αλήθεια, πόσα κράτη είναι σε οικονομική θέση να αναλάβουν την διοργάνωση τους; Αυτά τα κράτη είναι λίγα. Η διοργάνωση απαιτεί δαπάνη πολλών εκατομμυριων/δισεκατομμυ-ρίων Ευρώ/Δολαρίων. Έτσι, με θεμιτά ή και αθέμιτα μέσα, με ανήθικους τρόπους αδικούμε περισσότερα από 130 κράτη. Να, λοιπόν, γιατί επιβάλλεται η διοργάνωσή τους να γίνεται σ’ ένα κράτος. Και ποιο θα πρέπει να είναι αυτό το κράτος; Ποιο άλλο από την Ελλάδα, τον χώρο όπου γεννήθηκαν και μεγαλούργησαν, όχι μόνο οι Ολυμιακοί, αλλά και γενικά η Αθλητική Άμιλλα. Στη διοργάνωσή τους θα πρέπει να συνδράμουν όλα τα κράτη που παίρνουν μέρος στους Αγώνες.

Και τώρα ας περάσουμε σε άλλα θέματα. Έχουμε μια χώρα που έχει υπέροχο κλίμα, αξεπέραστη ομορφιά, χιλιάδες νησιά, αξιόλογα προϊόντα και άλλα. Αυτή η ωραία χώρα, δυστυχώς, δεν κυβερνιέται σωστά. Έχει ελλείψεις σε όλους τους τομείς της διοίκησης. Η γραφειοκρατία δεν λειτουργεί ικανοποιητικά. Υπάρχει έλλειψη αγωγής και παιδείας. Έκανα μια σύντομη έρευνα στην συμπεριφορά των οδηγών. Οι οχτώ στους δέκα δεν επικοινωνούν με τους συναδέλφους τους ή με το κοινό. Αυτό είναι επικίνδυνο και απαράδεκτο, για μια πολιτισμένη χώρα. Όσο δε για την ταχύτητα, δυστυχώς κι εδώ η εικόνα είναι απελπιστική. Κι εδώ δεν υπάρχει αγωγή/παιδεία. Τρέχουν σαν δαιμονισμένοι, χωρίς να λαβαίνουν υπόψη ότι η ταχύτητα σκοτώνει. Να γιατί ο κάθε τέταρτος συνταξιούχος είναι συνταξιούχος αναπηρίας. Γιατί τρέχουν τόσο πολύ; Γιατί δεν τιμωρούνται αυτοί που παρανομούν και γίνονται αίτιοι για τόσα δεινά; Τα οποία δημιουργούν τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα;

Πάμε τώρα στην ηχητική ρύπανση. Γιατί επιτρέπεται από τις αρχές η ηχητική ρύπανση; Γιατί δεν τιμωρούνται αυτοί που απερίσκεπτα την δημιουργούν με τις μοτοσικλέτες και άλλα οχήματα; Γιατί να υποφέρουμε όλοι εμείς και ιδιαίτερα οι εργαζόμενοι και οι γερόντοι; Τί φταίει ένας εργαζόμενος ή ένας γέρος, μια γριά, να τους ξυπνούν κάποιοι ανεγκέφαλοι στις δυο ή τρεις η ώρα τα χαράματα; Γιατί τα σκουπίδια να τα παίρνουν χαράματα και να δημιουργούν προβλήματα στους εργαζόμενους και το κοινό γενικά; Γιατί οδηγούν οι περισσότεροι χωρίς κράνος; Γιατί πολλοί δεν χρησιμοποιούν τη ζώνη ασφαλείας στ’ αυτοκίνητα; Δυστυχώς κι εδώ κυριαρχεί μια ακαταλαβίστικη τάση να τα θεωρούμε ολ’ αυτά ως μη απαραίτητα.  Και όμως είναι απαραίτητα. Είναι απαραίτητο για όλους μας ν’ αποκτήσουμε την απαραίτητη αγωγή στο οδή-γημα και ν’ αποφύγουμε στο μέλλον να έχουμε κάθε τέταρτο συνταξιούχο, συνταξιούχο αναπηρίας.

Επισκεφτήκαμε τον Άγιο Κήρυκο της Ικαρίας και μείναμε στα ‘ΘΕΡΜΑ’, για μια εβδομάδα. Σκεφτήκαμε να νοικιάσουμε ένα αυτοκίνητο για να γνωρίσουμε το νησί. Δυστυχώς, για δυο μέρες οι προσπάθειές μας απέτυχαν. Δεν υπήρχαν ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα στον Κήρυκο.  Όσο δε για τα ‘ΘΕΡΜΑ’ κι εδώ εντοπίσαμε κάποια παράξενα πράγματα: 1. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει συστηματικός έλεγχος στις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις κάποιων δωματίων και διαμερισμάτων. Τί κάνουν οι αρχές; Μήπως περιμένουν να θρηνήσουμε θύματα και κατόπιν να ενεργήσουν;  2. Ο χώρος αυτός είναι υπέροχος, τα δε ιαματικά λουτρά θα πρέπει να γίνουν γνωστά παγκοσμίως. Αυτό όμως δεν γίνεται, απ’ ό,τι διαπιστώσαμε. Ποτέ δεν ακούσαμε έστω και το παραμικρό γι’ αυτά στο εξωτερικό. Τί ρόλο παίζουν οι διπλωματικές μας υπηρεσίες στο εξωτερικό; Τί ρόλο παίζει ο ΕΟΤ (Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού); Πριν μερικά χρόνια γράψαμε στον ΕΟΤ-Σύδνεϋ και προσφέραμε τις στήλες του περιοδικού μας, είτε  για ένα συμβολικό ποσό, ή ακόμα και δωρεάν. Δυστυχώς, δεν καταδέχτηκαν ούτε καν και να απαντήσουν. Ποιός φταίει; 3. Ο χώρος αυτός της Ικαρίας χρειάζεται κάποια ησυχία και ηρεμία γιατί φιλοξενεί γερόντους και ανάπηρους, που οπωσδήποτε έχουν ανάγκη ησυχίας. Η κυκλοφορία οχημάτων θα πρέπει να σταματά γύρω στις 9-30 ή 10-00 μ.μ.. Αν γίνει σωστή δουλειά, τα λουτρά θα λειτουργήσουν όλο τον χρόνο, και όχι μόνο πέντε μήνες, όπως γίνεται σήμερα.

Και κάτι άλλο, που είναι απαραίτητο να το μνηνονεύσουμε. Κανείς δεν μας έδωσε λογαριασμό πώς ξοδεύετε  το κρατικό, ή μάλλον το δημόσιο χρήμα. Πόσα ξοδεύνται από τις διπλωματικές μας αρχές στο εξωτερικό; Μας έδωσε κανείς λογαριασμό; Έχουμε πληροφορηθεί ότι τα έξοδα ενοικίασης μιας κατοικίας, κάποιου γενικού προξένου μας, ανέρχονται στις 152.000 δολάρια το χρόνο. Αν αυτό αληθεύει, είναι εγκληματικό. Επιβάλλεται όπως μας δωθεί μια κατάσταση όλων των εξόδων των πρεσβειών και των προξενείων μας, για να γνωρίζουμε πώς ξοδεύεται το δημόσιο χρήμα και αν γίνονται αδικαιολόγητες δαπάνες, ή σπατάλες.  

Τα ναύλα και οι τιμές των φαγητών και άλλων ειδών διατροφής στα πλοία. Απ’ ό,τι βλέπουμε  και διαπιστώνουμε, ο τομέας αυτός είναι ξέφραγο αμπέλι. Οι τιμές διακίνησης είναι υπέρογκες. Γιατί; Ελέγχονται οι εφοπλιστές ή οι εφοπλιστές επιβάλλουν την απληστία τους στις κυβερνή-σεις της χώρας μας; Ο ελληνικός λαός προδόθηκε και τον καταχρέωσαν, και τον εξευτίλισαν  οι κερδοσκόποι, οι επιτήδειοι, οι αναίσθητοι. Όλοι αυτοί, που βάζουν το ατομικό τους συμφέρον πάνω απ’ το συμφέρον του λαού. Όλοι αυτοί θα πρέπει να προσαχτούν ενώπιον της Δικαιοσύνης, και ανάλογα με το έγκλημά τους, να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Αυτό απαιτεί ο λαός μας, για να μπορέσει να βρει και πάλι τον προσανατολισμό του. Χωρίς παραδειγματική τιμωρία δεν πρόκειται να πάμε μπροστά.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα, σύμφωνα με τον Χρήστο Γιάνναρα – περιοδικό «Μανιφέστο» - Πολιτική / Πολιτισμός, Μάιος 2011, δεν οφείλεται (ως συνήθως και κατ’ αποκλειστικότητα) στις ξένες δυνάμεις, στους κουτόφραγκους που φθονούν την τσαχπινιά μας και ζηλεύουν το σκορπωχώρι μας στις μυστικές υπηρεσίες που επιβουλεύονται την περήφανη πολιτική μας. Το έγκλημα το διαπράξαμε μόνοι μας και χωρίς κανένα Μνημόνιο πάνω από τις κεφαλές μας. Επιτέλους ας αντιληφθούμε ότι το μείζον πρόβλημα δεν είναι η διαλυμένη μας οικονομία, είναι ο εκφυλισμός μας. Η άρνηση της ίδιας της ταυτότητάς μας και η υποκατάστασή της από μια δανειοδίαιτη ορφάνια... Το Μνημόνιο, όπως και να το δούμε, είναι μια σύμβαση υποτέλειας. Επίσημα, μπροστά στη διεθνή κοινότητα, ομολογούμε ότι η χώρα μας όχι απλώς έχει απολέσει μέρος της ανεξαρτησίας της, αλλά την έχει εκχωρήσει, με τη βούλα της και σε τιμή ευκαιρίας, στους τοκογλύφους πιστωτές της.

Ποιός ή ποιοί δημιούργησαν το χρέος; Σε ποιούς χρωστάμε; Ο λαός μας δεν ζήτησε δανεικά, γιατί όμως βρέθηκε καταχρεωμένος και γιατί καλείται σήμερα να επομιστεί τα οικονομικά και κοινωνικά εγκλήματα των κερδοσκόπων, των νταβατζήδων, των εκμεταλευτών; Μας δίνανε και συνεχίζουν να μας δίνουν επιδοτήσεις. Λίγοι όμως γνώριζαν και γνωρίζουν ότι οι επιδοτήσεις ήταν μια μέθοδος αποπροσανατολισμού. Μας δίνανε και μας δίνουν δάνεια – και αυτό πάει πίσω στα 1822 – για ν’αγοράζουμε τα παλιοσίδερά τους. Πότε θα ξυπνήσουμε κι εμείς; Αυτή ήταν και είναι μια μέθοδος που οδήγησε τον Έλληνα στο άγνωστο. Το Κοινοβούλιο απεδείχτει σκάρτο, ανίκανο να υπηρετήσει τον λαό. Έγινε το άντρο ληστών και κακοποιών. Βέβαια υπάρχουν και άνθρωποι με συνείδηση και εντιμότητα. Αυτοί όμως είναι λίγοι και τους  βάζουν στο περιθώριο οι επιτήδειοι. Επομένως, είναι ανάγκη να καταργηθεί και να συγκληθεί η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας. Ο παπα-Ηλίας, στο ΒΗΜΑ της Κυριακής, 17 του Ιούλη 2011, μεταξύ άλλων γράφει: «δεν με ρώτησε κανένας, πριν τις εκλογές, αν συμφωνώ να πάρουμε δάνειο, να κάνουμε μνημόνιο». Φωνάζει δυνατά, καθισμένος στην πεζούλα κάτω από το πλατάνι, δίπλα στο εκκλησάκι, «Να ζητήσουμε τις γερμανικές αποζημιώσεις.  Μας χρωστάνε, δεν τους χρωστάμε. Καλάβρυτα, Δίστομο... Και με το χέρι της Αγγλίας, Εμφύλιος...» Επιμένει ότι σήμερα γίνεται οικονομικός πόλεμος και ψιλοτραγουδά, «θέλουμε ελεύθερη κι εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά».

Λέει και ξαναλέει ότι δεν ανήκει σε κόμματα και ότι «αυτό που χρειάζεται είναι μια συνέχεια του ΕΑΜ. Φτιάχνεται ήδη το Εθνικό Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Μέτωπο». Αρχίζει ν’ απαγγέλλει απ’ εδώ τον όρκο του ΕΛΑΣ: «Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι ν’ αγωνιστώ...».

Χαίρομαι ιδιαίτερα που και σήμερα έχουμε Έλληνες με αξιοπρέπεια και υψηλή ηθική υπόσταση. Ε, αυτοί οι Έλληνες, όπου κι αν ανήκουν πολιτικά, μπορούν να σώσουν την Ελλάδα και θα την σώσουν. Όχι αυτοί που αδιάντροπα βάζουνε πάνω απ’ όλα το ατομικό τους συμφέρον – τον εαυτούλη τους. Το τομάρι τους. Αυτοί δεν είναι Έλληνες, δεν ήταν ποτέ Έλληνες.

Χρειαζόμαστε ανθρώπους με υψηλό ηθικό φρόνημα, που να αναλάβουν να κάνουν τις απαραίτητες κοινωνικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις σε βάθος. Ανθρώπους που να αναλάβουν να τιμωρήσουν παραδειγματικά αυτούς που είναι οι αίτιοι αυτής της θλιβερής κατάστασης, και που έβλαψαν ίσως ανεπανόρθωτα, την αξιοπρέπεια και το φιλότιμο του λαού μας.

Αλήθεια, σε ποιους χρωστάμε; Διαβάζουμε, ακούμε και βλέπουμε και νόημα δεν βγάζουμε. Όλοι χρωστάμε! Σε ποιους όμως; Ολόκληρη Αμερική βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Χρωστά περισσότερα από 14 τρισεκατομμύρια δολάρια. Σε ποιους; Εμείς, μας λένε , χρωστάμε περίπου 400 δις. Οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Ιρλανδοί, οι Πορτογάλοι και πρόσφατα μπαίνουν στο χορό και η Γαλλία, η Αγγλία, και σύντομα θα’ κούσουμε και για τη Γερμανία. Η οποία χρωστά 2,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Με άλλα λόγια, όλοι χρωστάμε...! Σε ποιους  χρωστάμε; Αυτό δεν μας το λένε οι κυβερνήσεις μας. Γιατί; Τί γίνεται! Μήπως είμαστε όλοι θύματα κάποιας βαρβαρότητας, κάποιας συνωμοσίας, κάποιων ειδικά εκπαιδευμένων ατόμων ή ομάδων ατόμων που στοχεύουν στην κατάπτωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Γιατί κανείς δεν ζητά διεθνή λογιστικό οικονομικό έλεγχο; Μήπως τα χρέη μας είναι πολύ πιο λίγα απ’ όσα μας λένε; Κι αν αυτή είναι η αλήθεια, τί ρόλο παίζουν οι κυβερνήσεις; Τί ρόλο παίζουν οι Ομοσπονδίες κρατών, οι Ενώσεις κρατών; Ποιός είναι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Γιατί δεν βάζουν μια τάξη, ούτε η ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ούτε κι αυτή η Αμερική; Φαίνεται καθαρά πλέον ότι δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι όπως θα την ήθελαν οι λαοί. Η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένωση του μεγάλου κεφαλαίου και ορισμένων συμφερόντων, όχι όμως των λαών και αν δεν γίνει ειλικρινή ένωση των λαών, οπωσδήποτε θα ναυαγήσει. Αυτό είναι θλιβερό και αντίθετο με το πνεύμα εκείνων των ανδρών και γυναικών που είχαν ως όραμά τους την Ένωση των Λαών κι όχι των τζογαδώρων και των συμφεροντολόγων όλων των αποχρώσεων. Μια πραγματική Ένωση των Λαών θα εξαλείψει την βαρβαρότητα της αισχροκέρδιας και της εξαθλίωσης των λαών.   




 


 

 




γράφει ο Πλούταρχος
 Π. Δεληγιάννης



FOR MORE INFORMATION
  WRITE TO
THE EDITOR
  HELLENIC THEMES

plutarch@unite.com.au




March EDITION
Click on Cover 
to Open the magazine (PDF)

 

 

 


 


 

 

 
 
Disclaimer
While every effort has been made by ANAGNOSTIS to ensure that the information on this website is up to date and accurate, ANAGNOSTIS  does not give any guarantees, undertakings or warranties in relation to the accuracy completeness and up to date status of the above information.
ANAGNOSTIS will not be liable for any loss or damage suffered by any person arising out of the reliance of any information on this Website

.Disclaimer for content on linked sites
ANAGNOSTIS accepts no responsibility or liability for the content available at the sites linked from this Website.
Το περιοδικό δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο άρθρων των συνεργατών.

Anagnostis  P.O.Box 25 Forest Hill 3131 Victoria Australia
 enquiry@anagnostis.info