Αναμνήσεις απο το παρελθόν του
Αναστασίου Κολοκοτρώνη.
Τα κείμενα έγραψε ο ίδιος


ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΜΟΥ ΣΕ ΕΡΓΑ ΛΑΊ΄ΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
Υπό Αναστασίου Κολοκοτρώνη

MY MEMORIES INTO ARTS/FOLKLORE
By Anastasios Kolokotronis
Μελβούρνη -Melbourne 2008 

  Προλεγόμενα-Preface

   Η τέχνη της ζωγραφικής και της χειροτεχνίας μου άρεσε ακόμα από τα παιδικά μου χρόνια . Επειδή οι γονείς μου δεν είχαν την οικονομική άνεση να μου αγοράζουν παιχνιδάκια τα κατασκεύαζα μόνος μου με ότι υλικά έβρισκα αλλά έκανα και για τους φίλους μου που παίζαμε μαζί.

  I loved painting and handcraft work since I was a young boy. Because my parents couldn’t afford to buy me ready made toys I was making them for myself  from any scrap material I could find,  also I would make some  for my friends when they couldn’t  make themselves to play with

   Όταν πήγα στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή, αμέσως μετά την γερμανική κατοχή, η αμερικανίδα καθηγήτρια των καλών τεχνών Marion E Miller πρόσεξε εμένα και τον  συμμαθητή μου Νίκο Χατζημάρκο ότι είχαμε θέληση και λίγο ταλέντο και μας έπαιρνε  μετά τις σχολικές ώρες για ιδιαίτερα μαθήματα ζωγραφικής.

   After the end of the 2^nd World War I went to the American Farm School to study agriculture. The art teacher Miss Marion E Miller observed that my fellow student Nikos Hadjimarkos and I had some talent of artistic ability and willing to learn, therefore she encouraged us to attend some after hour classes to teach us the painting techniques 

   Στη γεωπονία και γεωργοτεχνική εκτός από τα θεωρητικά μαθήματα στη Σχολή κάναμε για αρκετές ώρες χρήση των χεριών μας σε διάφορες πρακτικές δουλειές που σχετιζόντουσαν με την γεωργία, κτηνοτροφία, κηπουρική, πτηνοτροφία, επισκευές μηχανημάτων και ηλεκτρικών ειδών και πολλά άλλα που μου έδωσαν την ευκαιρία να μάθω αρκετά πράγματα που φάνηκαν χρήσιμα σε όλη μου την ζωή και για τα οποία   είμαι πολύ ευγνώμω.

   Ιn my training in agriculture apart from having had half a day theory in the classroom I had to learn to use my hands properly to learn the practical part of the course, farming, gardening, husbandry, dairy, poultry etc, also machinery and electrical repairs and various other things which they became very useful in my life in later years with great appreciation.

   

            1945- 1948  ως μαθητής στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή της Θεσσαλονίκης








Οι μνήμες μου σε έργα λαϊκής τέχνης  
My memories into Arts /Folklore 

Μικρές ιστορικές περίοδοι  
Sort historical periods




Τάσος Κολοκοτρώνης  
Tasos Kolokotronis

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1929 και μεγάλωσα στο παρακείμενο χωριό Νέα Μαγνησία Οι κάτοικοί του ήταν πρόσφυγες που είχαν έρθει το 1922 από τη Μαγνησία της Σμύρνης της Μικράς Ασίας. Στην πλειοψηφία τους ήταν γεωργοί και κηπουροί

   I’ve born in Thessaloniki in 1929 and grew up at the nearby village of Nea Magnesia. The inhabitants were refugees from the area of ancient city of Magnesia (Manisa) who’ve been uprooted by force after the disastrous war in 1922 by the Turks. Most of them were farmers and market gardeners.  

   Η εγκατάσταση και η προσαρμογή τους στην νέα τους πατρίδα με διαφορετικό γλωσσικό ιδίωμα ήθη και έθιμα και σε περιοχή αναξιοποίητη ακαλλιέργητη και σχεδόν ακατοίκητη ήταν αυτό που συναντήσανε τα πρώτα τέσσερα χρόνια και ήταν τραυματική και η κατοίκησή τους σε σκηνές ήταν αφόρητη.

   The establishment and adaptation in their new country with a different linguistic idiom and cultural background and in an area undeveloped, uncultivated and almost barren was what they faced the first four years and it was very traumatic and living in tents for that long years was utmost unbearable      

   Όταν όμως το κράτος το 1925 άρχισε να ανοικοδομεί σπίτια, στάβλους, δρόμους. και να του χορηγεί τεμάχια γης για καλλιέργεια με κάποια προσφυγική αποζημίωση άρχισαν όλοι με ζήλο και όρεξη να ξεχερσώνουν τα άγονα και βαλτώδη εδάφη και να τα μετατρέπουν σε προσοδοφόρους λαχανόκηπους και να κτίζουν νέες πατρίδες από το μηδέν γι αυτούς και τα παιδιά τους..

  When, finally the government in 1922 began to build houses, stables, roads and compensated them with some cash they began with great zeal and enthusiasm transforming the barren and marshy land into an income bearing gardens and farms. This was the beginning of building a new life in a new country.  

   Καθώς μεγάλωνα μάθαινα και μιλούσα δύο γλώσσες, τα ελληνικά και τα τουρκικά και το περιβάλλον ήτανε μέσα σε ένα πολυσύχναστο καφενείο από πρόσφυγες προερχόμενους από διάφορα μέρη της Μικράς Ασίας με διαφορετικά ήθη και έθιμα και διαλέκτους.

   As I was growing up, I was learning to talk two languages, the Greek and Turkish and the surrounding of my upbringing was in the coffee house which was the gathering place for the refugees all with cultural differences and various spoken dialects.

 Η καθημερινή μου συναναστροφή με τους ανθρώπους αυτούς μου έδινε την ευκαιρία να ακούω και να μαθαίνω διάφορες ιστορίες, γενικά, για τη ζωή τους, τις πατρίδες τους και για τις περιπέτειες τους με τη προσφυγιά και για την καθημερινή ζωή τους. Γι αυτό το καφενείο ήταν και μία πηγή μάθησης για μένα .

    My everyday association with those people gave me the opportunity to listen and learn all sorts of stories in general and also about their personal lives their places and their adventures and experiences about being refugees and also about their everyday life. Therefore the coffee shop for me was a source of learning  

       

1950 Δεκέμβριος. Μία παρέα προσφύγων κάθονται στη λιακάδα στο δυτικό μέρος του καφενείου μας με τον πατέρα μου δεξιά. Στη μέση είναι η μητέρα μου με την αδελφή μου

 December 1950. A group of refugees enjoy the winders sun at the west side of my dad’s coffee house. On right is my father and in the middle my mother and sister.

 

   Δεκέμβριος 1950. Φωτογραφία του καφενείου της ανατολικής πλευράς με την αδελφή μου Βασιλική.  Με άδεια, κατά τη διάρκεια που υπηρετούσα στο Τεχνικό Σώμα Στρατού.

   December 1950 a picture of the east side of the coffee shop, here with my sister Vasiliki.  On leave during my service with the Technical Arm Forces  

   Όλα αυτά τα χρόνια  της παιδικής μου ηλικίας που ζούσα και μεγάλωνα στο νέο χωριό και μέχρι την ημέρα που αποφάσισα να μεταναστεύσω στην Αυστραλία θαύμαζα απερίφραστα τους ανθρώπους αυτούς για το μεγαλείο της ψυχής τους ,την υπομονή και επιμονή να ριζώσουν και να δημιουργήσουν κάτι από το τίποτα .

   All those years of my childhood life and upbringing in the newly establish village I watched with amazement those magnificent people and the greatness of their spirit to take root and create something from nothing.  

   Η περιέργεια μου σε διάφορα πράγματα  σαν παιδί ήταν πολλές φορές εις βάρος μου ιδιαίτερα όταν αψηφούσα τις εντολές των γονιών να μη φεύγω μακριά από το σπίτι και προ παντός από το καφενείο που ο πατέρας μου είχε πάντα  την ανάγκη μου να τον βοηθάω στο μαγαζί με το σερβίρισμα ή πλύσιμο των πιάτων.

   My curiosity as a child on various things sometimes was against me particularly when I ignored my dad’s wish not to go away from home and in particular from the shop who always needed me to help him serving the customers or washing the dishes  

   Η μανία μου ήταν να πηγαίνω να βλέπω διάφορα έργα που κατασκεύαζαν στο χωριό. Σπίτια, στάβλους. φούρνους πηγάδια, μαγκανοπήγαδα, κάρα αλέτρια, σβάρνες και άλλα γεωργικά μηχανήματα. Πήγαινα ακόμα και στη Θεσσαλονίκη και έβλεπα τους τεχνίτες. που κατασκεύαζαν αλογόκαρα διαφόρων ειδών, σάγματα, είδη σιδερικών και τους μηχανικούς στα συνεργεία αυτοκινήτων που τα περισσότερα ήταν υπαίθρια τότε .

 Persistently I would go to watch various projects that were taking place in the village, like. Houses, stables, bread baking ovens, wells, water pumping machines, ploughs and other farming equipments. Even I would go to Thessaloniki to watch some craftsmen building all sort of horse carts, packsaddles, iron works, also I would stare at the mechanics doing repairs on cars which in those days garages were operating outdoors.  

 Στην Ελλάδα τόσο τα προπολεμικά χρόνια όσο και τα μεταπολεμικά ήταν δύσκολα για τα οποία έχω γράψει χωριστά για την κάθε εποχή, όπως επίσης και για τη πενταετή μου στρατιωτική θητεία ως εθελοντής που εντάχτηκα το 1948 για να αποκτήσω την ειδικότητα του μηχανικού αυτοκινήτων. Απολύθηκα δε το 1953 και το 1954 αποφάσισα να μεταναστεύσω στην Αυστραλία για ένα καλλίτερο μέλλον.

  In Greece the pro war years and also the years after the war were difficult for which I have written separately for each era as well as for my time in the Army as a volunteer for five years to be trained as a motor mechanic. I’ve resigned in 1953 and in 1954 I’ve decided to migrate to Australia for a better future.  

 

The ship “CYRENIA” After in operation in two World wars and 40 years old she was commissioned to carry migrants mostly from Greece

 Build in England in 1911 for NZ under the name “MAUNGANUI” served in both WW as a merchant and as a hospital ship and later sold to Greek shipping interest and renamed to ΚΥΡΗΝΕΙΑ and started carrying migrants to Australia until 1956 and then sold for scrap.

 This was the ship I sailed with from Piraeus on 20-11-54 and arrived in Sydney on 25 of December 1954 and transferred to the migrant camp of GRETA, NSW.

 

 

Δεκ. 1954 στο κατάστρωμα του πλοίου ΚΥΡΗΝΕΙΑ με τους φίλους μου αριστερά ο Τάσος Καβαλιώτης στο κέντρο εγώ, και δεξιά ο Λάζαρος Τύρης

Dec.1954 on the deck of the ship CYRENIA with my friends from left Tasos Kavaliotis, I and Lazaros Tyris on the right  

Ενώ ταξίδευα για ένα άγνωστο μέρος με εξασφαλισμένη δουλειά στέγη και φαγητό με το πλοίο που είχε πολλές ανέσεις, θυμόμουν τις ιστορίες που άκουα από τους γονείς και συμπολίτες μου όταν αυτοί φεύγανε με τα πλοία από τη Σμύρνη σαν πρόσφυγες για να γλιτώσουν τη σφαγή από τη μανία των Τούρκων .

   While on board traveling to an unknown country but with a secure job meals and accommodation and with a ship offering comfort to all I remembered the horrible stories I’d heard from my parents and fellow citizens about their forceful departure from Smyrna to escape from being slaughtered by the frenzy Turkish mobs  

  Η άφιξη μου στην Αυστραλία και η προσαρμογή στη καινούρια πατρίδα δεν ήταν εύκολη αλλά ούτε και δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ διότι ήξερα αρκετά καλά τα αγγλικά, να γράφω και να διαβάζω που τα είχα μάθει όταν σπούδαζα στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης  Επίσης εκτός που ήμουν ικανός να κάνω γεωργικές και εργατικές δουλειές ήμουν και ειδικευμένος μηχανικός αυτοκινήτων .

   My arrival in Australia and the adaptation to my new country wasn’t easy neither hard for me. I was privileged το speak, read and write some English I’ve had learned when I was studying at the American Farm School of Thessaloniki. Also, apart from being able to do any farming or laborers job I was a qualified motor mechanic.

Το ξεκίνημα της ζωής μου στην Αυστραλία (περιληπτικά)

Starting my life in Australia (in short)

 

  Μετά από μία περιπέτεια ενός μηνός στο Κέντρο Μετανάστευσης της Greta NSW πήρα μαζί μου τους φίλους μου Λάζαρο Τύρη και Λεωνίδα Καρακατσάνη φύγαμε λαθραία και ήρθαμε στη Μελβούρνη. Η πρώτη μας κατοικία ήταν κοντά στο σταθμό Moreland του  Coburg στο σπίτι μίας Πολωνέζας, δωμάτιο με πρωινό. Αυτή μετά από μία εβδομάδα μας έδιωξε με το δικαιολογητικό ότι τρώγαμε πολύ ψωμί, μισό πακέτο βούτυρο και ένα βάζο μαρμελάδα το πρωί και κάναμε ντους κάθε μέρα.

After an adventurous month at the Migrant Camp in Greta NSW I took with me my friends Lazaros Tyris and Leonidas Karakatsanis and came to Melbourne . Our first residence was a rented room with breakfast provided close to the railway station of Moreland in Coburg owned by a Polish lady. A week later she kicked us out because she thought we were eating too much bread and consumed excessive butter and one jar of jam every morning and had every day shower.  

  Αμέσως μάθαμε ότι επί της Sydney road και κοντά στη Moreland Road υπήρχε ένα ελληνικό εστιατόριο café όπου πήγαμε να ζητήσουμε βοήθεια. Ο ιδιοκτήτης λεγόταν Σταμούλης και μας έστειλε να πάμε να δούμε τον εξάδελφό του Ευθύμιο Σταμούλη που ήταν πολύ κοντά και επί της 20  Cozens St. Brunswick που νοίκιαζε δωμάτιο

 Soon we learned that on Sydney Road near Moreland Road there was a Greek café and went there for assistance. The owner was Mr Stamoulis and he sent us to meet his cousin Mr. Efthymios Stamoulis who lived in 20 Cozens St in Brunswick and had empty room  

  Η γνωριμία μας με τον κυρ Ευθύμη ήταν  πολύ εντυπωσιακή. Με θερμή υποδοχή και ευγένεια αφού μας έδειξε το μπροστινό δωμάτιο που είχε μας κράτησε το βράδυ να φαμε μαζί τους. Εκεί γνώρισα την σύζυγο του κυρία Μάχη και τα παιδιά τους Σπύρο, Νικηφόρο και Ελενίτσα Την άλλη μέρα μας βρήκε και δουλειά σε παρακείμενο εργοστάσιο. Μαζί τους έζησα περίπου επτά μήνες και έφυγα όταν παντρεύτηκα.

Our acquaintance with Mr Thymios was quite impressive. He welcomed us with warm filings and kindness and took us around to show the front room that we would occupy and later he invited us to share with them a dinner. That is where I met his kind wife Mrs. Mahi and their children Spiro, Nikiforo and Helen. The next day he even found us a job at the nearby factory. I lived with Stamoulis family about seven months and I left when I got married.  

 Όλο το διάστημα αυτό που έζησα με την οικογένεια Σταμούλη ήταν αναμφίβολα αξέχαστη αλλά και στα μετέπειτα χρόνια είχαμε καλές σχέσεις και συνεργασία ιδιαίτερα με τον Σπύρο όταν είχαμε συνεργεία επισκευών. Αργότερα δε ένα διάστημα όταν η οικογένεια του αείμνηστου Σπύρου Σταμούλη έμενε ακόμα στο  20  Cozens έστελναν τα παιδιά του στο ελληνικό σχολείο του Coburg όπου τα δίδασκε ελληνικά η σύζυγος μου .

 During my stay with the Stamoulis family it was undoubtedly unforgettable and the years that followed we always had good relationship and in particular with Spiro when both of us had car repairs workshops. When still at 20 Cozens St. their children attended the Co burg’s Greek school where their teacher was my wife 

 

19-4-1955    στην  20 Κόζενς στριτ του Μπράνσγουικ. αρ ο Λάζαρος, εγώ και ο Λεωνίδας
19-4-1955 opposite 20 Cozens St Brunswick. From left Lazaros, Me and Leonidas

 

         

19-4-2006 oι ίδιοι μετά από 51 χρόνια συνάντηση μπροστά στα γραφεία του  Ν. Κόσμου.

19-4-2006 we are together again 51 years later in a reunion in front of N Kosmos offices.