ΤΙΜΕ ΙΝ ΑΤΗΕΝS            

 


  Hellenes around 
the Globe

 

 

 






 

Ντίνα Αμανατίδου  
 

Ιερο καντηλι...

Ψυχικες καταδυσεις Προσωπικοι στοχασμοι 

ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΜΑΤΑ
ΤΗΣ ΝΤΙΝΑΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΟΥ

Γνωμικός Λόγος

Μοναξιά Η Λερναία Ύδρα της εποχής μας  

Απύθμενο πιθάρι η Μετανάστευση...  

 

Μνημειακό Ημερολόγιο  

 

 

Η ΣΤΡΑΒΗ ΚΑΡΦΙΤΣΑ

Χρόνια έμενε μέσα στο κουτί. ' Άχρηστη. Τα δάχτυλα που έψαχναν κάθε φορά δεν την εύρισκαν του γούστου τους, δεν την ξεδιάλεγαν να ξαναζήσει κι αυτή ξανά, να ξεπληρώσει στο έπακρο το σκοπό που φτιάχτηκε, με ευθύνη και ευσυνειδησία να εξυπηρετήσει το αφεντικό της.

Κάποτε ήταν κι αυτή νέα και γυαλιστερή. Τρύπωνε στα καινούργια υφάσματα με μεράκι και υπερηφάνεια. Υπηρετούσε ακούραστα τον κάθε υπεύθυνο στο εργοστάσιο φορεμάτων που είχε τοποθετηθεί. Τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια τριβής και μόχθου μετά υπό εκείνο το μοιραίο λύγισμα, άρχισε να σκουριάζει κιόλας...

Είχε διατελέσει πιστά τον προορισμό της, με την ακούραστη προσφορά της στη Ζωή. Αλλά αυτό τώρα δεν τη γέμιζε, δεν την έκανε να ελπίζει πια. Τουναντίον της έφερνε λύπη όταν σύγκρινε τις καλές περασμένες της μέρες, με τούτες τις στανικές και άχαρες τώρα δα. Αυτή ποθούσε μεθυσμένη μες στα όνειρα, να είναι γερή και πάντα άξια να προσφέρει πρόθυμα τις υπηρεσίες τηςπιστά, όπως παλιά.

Εν μέρει καλά που μπορούσε ακόμα και να σκέφτεται, έτσι αναβαφτιζόταν σε κείνες τις σωτήριες θύμησες. Είχε τόσες πολλές άχρηστες ώρες υποδουλωμένη μέσα σ' αυτή την ασφυκτική φυλακή της και ένιωθε πως χανόταν σταδιακά...

Αγωνιούσε που χανόταν. Γιαυτό χαιρόταν μόνο λίγο ακόμα μέσα από εκείνες τις περασμένες της θύμησες, θυμόταν τόσο


έντονα κάθε φορά τι υπερηφάνεια και τι συγκίνηση που ένιωθε, στην πρωτόγνωρη αίσθηση κάθε καινούργιας δημιουργίας!

Οι ταπεινές καρφίτσες δούλευαν ακούραστα επάνω στο ύφασμα να ενώνουν αρμονικά τα κομψά σύνολα. Εκείνες αισθάνονταν την πρώτη γεύση της γοητευτικής δημιουργίας που θα έπαιρνε σάρκα και οστά επάνω στο κορμί μιας όμορφης κυρίας.

Κι ήταν τόσα πολλά τα σχέδια και οι ποικιλίες των φορεμάτων που ποτέ δεν έπληξαν.

Πόσες ποιότητες δεν καρφίτσωσε! Ακριβά πολύχρωμα υφάσματα, μεταξωτά, λεπτά μάλλινα, ανάλαφρα καλοκαιρινά. Ακόμα και πένθιμα ενδύματα. Κι όλα την άγγιξαν μ' ένα διαφορετικό ρίγος" της μετέδωσαν ένα καινούργιο πρωτόγνωρο συναίσθημα επάνω στο λείο λιγνό της κορμί.

Χρόνια λοιπόν ακούραστη και χρήσιμη μέσα στον αγώνα της καθημερινής βιοπάλης. Κι ήρθε σε επαφή με δάχτυλα και δα-κτυλάκια. Μερικά βάναυσα μάλιστα δεν άντεξε τον πειρασμό και τα τρύπησε κιόλας, μέχρι που να τα μάθει να την πιάνουν με ευλάβεια και σεβασμό.

Πιστή λοιπόν στο καθήκον της υψηλής ραπτικής!

Οι δόκιμες εργάτριες που την άγγιζαν έπρεπε να έχουν εσωτερική καλλιέργεια και ανωτερότητα για να μπορέσουν να κατασκευάσουν τέλεια αριστουργήματα κομψότητας, στο βωμό της υψηλής Τέχνης. Η τελειοποίηση των χεριών τους αρχίζει ακόμα από το ανάλαφρο πιάσιμο μιας ταπεινότατης καρφίτσας.

Αφού την έχουν ανάγκη, αφού τη χρειάζονται, αφού χωρίς αυτή δεν κάνουν, αφού τους εξυπηρετεί σ' ένα τόσο υψηλό στόχο και σκοπό, πρέπει να υπάρχει σεβασμός ως προς αυτήν. Πηγαία ευγένεια και εκτίμηση στις δυνατότητες της...

' Όμως υπάρχουν παντού οι ασυνείδητοι. Σε κάτι τέτοια χέρια υπέπεσε τελικά η δύστυχη. Αυτό δεν άργησε να το συνειδητοποιήσει όταν η επιχείρηση με τις πολλές και αδιάκοπες παραγγελίες, προσέλαβε στην ανάγκη καινούργιες εργάτριες, βιαστικά. Κάτι χοντρά, χαλύβδινα δάχτυλα της άγγιξαν βάναυσα το λεπτό της κορμί. Ξεγλύστρησε από το ασφυκτικό επώδυνο σφίξιμο τους, αφού πρώτα τα τσίμπησε κιόλας. ' Έβαψε μάλιστα και το ακριβό ύφασμα με αίμα από το βέβηλο χέρι. Και εκεί ήταν που την πέταξαν με μίσος στο πάτωμα.

Από εκεί παρακολούθησε λοξοριγμένη, για λίγες ώρες, τη  γύρω κίνηση. Σκέφτηκε πως δεν είναι και άσχημα έτσι, λίγη ανάπαυλα χρειάζεται στη Ζωή.

Να παρακολουθείς χωρίς βιασύνη την όλη δημιουργία δίπλα σου, χωρίς να σκοτίζεσαι και να σκας, χωρίς να παίρνεις ευθύνη για τις ευθείες γραμμές, και την ατέλειωτη σαθρή παραγωγικότητα...

Διακοπές λοιπόν! Ξεκούραση! ' Όπως ακριβώς κάνουν οι

τυχεράκηδες άνθρίοποι, όταν έχουν αργία...

Δεν είχε όμως ποτέ σκεφτεί πως από εκείνες τις διακοπές θα έφτανε και το τέλος της υγιεινής της Ζωής.

Εκεί την ίδια κιόλας μέρα, δεν πρόλαβε να καλοσκεφτεί την ξεκούραση της και να τη χαρεί, όταν ένα κομψό μυτερό τακούνι την πάτησε ανελέητα, και της πλήγωσε θανάσιμα το ευθύγραμμο της κορμί...

Στην αρχή μάλιστα πόνεσε πολύ. Νόμισε όμως, πως ο καινούργιος της αυτός πόνος με τον καιρό θα διαλυθεί... Μα εδώ γελάστηκε οικτρά. Η Ζωή της άλλαξε ριζικά, από εκείνη τη μοιραία στιγμή.

Μόνο ένα σπλαχνικό χέρι βρέθηκε και την περιμάζεψε έτσι πληγωμένη-κυρτωμένη που ήταν και την έβαλε σε κείνο το μεγάλο αχανές κουτί. Εκατοντάδες συντρόφισσες εκεί μέσα, στριμωγμένες ασφυκτικά. Μερικές μάλιστα στην ίδια μοίρα μ' αυτήν.

Από εκεί αρχίζει μια αδιάκοπη, φρικτή προσμονή. Μια πικρή απογοπιευση την περιτριγυρίζει καθημερινά. Πολυάριθμα δάχτυλα την αγγίζουν, αλλά κανένα δεν την ξεδιάλεγε, όλα την προσπερνούσαν αδιάφορα.

Πληγωμένη βαρύτατα στο φιλότιμο της νιώθει δέσμια, φυλακισμένη και άχρηστη μέσα σε κείνο το σιδερόφραχτο κουτί. Ο κλειστός χώρος τη στενεύει. Μια σκληρή πικρή μάχη, μια αλληλοεξόντωση αρχίζει εκεί. Η μια καρφίτσα πληγώνει την άλλη για τη δική της, προσωπική επιβίωση. Οι γερές υψώνουν επιδεικτικά, σα σπαθιά τα ευθύγραμμα κορμιά τους, και την σκεπάζουν ολότελα. Κι αυτή λυπάται και ντρέπεται, δεν μπορεί πια να συναγωνιστεί... Τα λεία, γερά γυαλιστερά κορμιά τους, εμπόδιο στην κακή της τη μοίρα...

Και τα χρόνια περνούν, και επάνω της συσσωρεύονται οι μοιραίες οξειδώσεις του χρόνου, οδυνηρές...


Σε τι θα μπορούσε να ελπίζει; Οι χαρές της πέρασαν. Ο κύκλος εφήμερος, τελειώνει. Ούτε ήλιο, ούτε αέρα, ούτε διάφανα ακριβά υφάσματα, γεμάτα χρώματα και φως θα αντικρίσει πια.

Και στη μεγάλη της λύπη, αρχίζει η σκουριά. Η λογική της παραμερίζεται.

Γιατί τάχα αυτές οι άλλες κυρίες καρφίτσες, να την υποτιμούν για τις αρνητικές ιδιότητες που απόχτησε στο διάβα της Ζωής, χωρίς να φταίει η ίδια και πολύ;

' Άρχισε λοιπόν εσκεμμένα να μολύνει τις άλλες ευθύγραμμες απερίσκεφτες καρφίτσες, ακουμπώντας επάνω τους το καμπουριασμένο-σκουριασμένο της κορμί.

Μέχρι που μια μέρα ένα αυστηρό, ευσυνείδητο χέρι έβαλε τάξη σε εκείνη την ασυδοσία. Αφιέρωσε μόνο λίγα λεπτά από τον αξιόλογο χρόνο του, στο ξεκαθάρισμα των άξιων μόνο καρφιτσών... Κι ύστερα από λίγες μέρες με τον ευωδιαστό απορριμματοφόρο του Δήμου, ταξίδεψε στον απλωτό και ευήλιο σκουπιδότοπο...

Εκεί η τελευταία της ελπίδα" περίμενε να ανασάνει από το κουραστικό και δύσοσμο ταξίδι της. Ατίθαση όπως ήταν πάντοτε, έσκισε την πλαστική, λερή σακούλα βιαστικά, θέλοντας να αναπνεύσει το γρηγορότερο τον καθαρό αέρα και να αισθανθεί ελεύθερα τον ήλιο του ανοιχτού εκείνου χώρου.

Μα κι εδώ γελάστηκε και απογοητεύτηκε πικρά. Κόπηκε η αναπνοή της, από τον αποπνιχτικό αποσυνθεμένο αέρα των σκουπιδιών.

Και φυσικά σιχάθηκε τη μοίρα της. ' Έτσι, η άλλοτε ευσυνείδητη και χρήσιμη καρφίτσα, δε θα μπορούσε ούτε στιγμή να ζήσει σε τούτο το βρώμικο και ρυπαρό σκουπιδότοπο...

Απογοητευμένη απ' όλα. Πληγωμένη τόσες φορές, άχρηστη πια τρύπωσε με τη βοήθεια της ευεργετικής βροχής που έπεφτε, στα γύρω διάχυτα φουσκιά.

Εκεί μέσα θάφτηκε παρήγορα, ελπίζοντας πως με την πάροδο του χρόνου θα διαλυθεί τελείως με τις οξειδώσεις του καιρού, τόσο που να μην μπορεί να αισθάνεται, να σκέφτεται και να υποφέρει.

Είχε μάθει τη σκληρή αλήθεια της Ζωής. ' Ήξερε πως όλα, ακόμα και κείνα που μας ευχαριστούν, κάποτε τελειώνουν.

Εκείνο όμως που δεν μπόρεσε να κατανοήσει ποτέ ήταν την 

αμείλικτη, τραγική εξόντωση της Ζήσης. ' Όλα εικονικά. ' Όλα καλά εφ' όσον είσαι ακόμα δυνατός... Κανένας δεν την είχε βοηθήσει να ξεπεράσει εκείνο το μοιραίο της δυστύχημα.

Να τη βοηθήσει να φτιάξει τη στραβή της Ζωή, Ίσια ξανά. Κι ούτε κανένας αντιλήφθηκε ποτέ, την τόσο βαριά της λύπη...

Γενάρης του '88

Reproduced with he  permission of the author.      

 

 





Οι πυρκαγιές
αναζωπυρώνουν τον ανθρωπισμό...

Μεμψιμοιρούμε για τις κακοτυχίες μας, την υγεία μας, τα στραβά και τα ανάποδα, τα δικά μας και των γύρω μας. Και με όλα αυτά ξοδεύουμε και τη λίγη χαρά που μας απομένει να επιβιώσουμε ανθρώπινα.

Τώρα που ακόμα ζούμε, που υπάρχουμε, που έχουμε σκιά κάτω από τον ήλιο, κινούμαστε μέσα στην όμορφη φύση, έχουνε το στήριγμά μας οι δικοί μας, ακόμα και με τις λιγοστές δυνάμεις που μας απόμειναν. Μάθαμε να ατενίζουμε τη ζωή κατάματα, με τις δυσκολίες της! Συμπονούμε ακόμα και τις απερισκεψίες μερικών συνανθρώπων μας από τις ίδιες τις κακοδαιμονίες τους.

Τελικά συμβιβαζόμαστε εμπειρικά με τα ασυμβίβαστα. Κι όλα αυτά είναι μικρά, τιποτένια, και τετριμμένα, μπροστά στα μεγάλα οικολογικά δράματα, που απορημένα κοιτάζουμε γεμάτοι δέος και θλίψη. Όπως οι καταστροφικές πυρκαγιές του περασμένου Σαββατοκύριακου, που μας άφησαν απολιθωμένους, ανίκανους ίσως στην αρχή να συλλάβουμε το ολοκληρωτικό ολοκαύτωμα, και την τραγωδία τόσων άστεγων.

Τέτοιες καταστροφές δεν περνάνε απαρατήρητα, δεν εξαλείφονται εύκολα από τη μνήμη, και μας φέρνουν πολλή οδύνη. Τότε μόνο έρχεται το μεγάλο ταρακούνημα, και συνερχόμαστε από τα μικρά και τα τετριμμένα μας... Μέσα από τα βαριά και τα επώδυνα των άλλων, ο εαυτούλης μας, εξαλείφεται.

Παναυστραλιανή οδύνη και σπαραγμός οι πυρκαγιές του Kinglake, του Marysville και άλλων περιοχών που κατέκαψαν τη χλωρίδα και άφησαν τόσους νεκρούς στα αποτεφρωμένα σπίτια και σκελετωμένα αυτοκίνητα.

 Οι φλόγες έτρεχαν σαν το νερό, κυλούσαν, περικύκλωναν και κατέστρεφαν ότι έβρισκαν μπροστά τους. Τείχος αδιαπέραστο, χαλύβδινες και αλόγιστες οι φλόγες, σάρωναν τα πάντα στο διάβα τους. Όπως οι άφρονες πυρομανείς, που άναψαν τη φωτιά, ίδιοι Νέρωνες, που σίγουρα θα κάγχαζαν όταν καίγονταν τα σπίτια, οι άνθρωποι, τα δάση, τα ζώα, οι ωραίοι κήποι, τα μαγευτικά τοπία του Marysville.

Είχαμε παραθερίσει σ εκείνη την παρθένα και μαγευτική περιοχή δύο φορές. Το τοπίο ήταν πανοραματικό. Αν δεν ήταν τόσο μακριά από τη Μελβούρνη θα ήθελα να περάσω τα τελευταία χρόνια της ζωής μου εκεί, ήρεμα και ευτυχισμένα, μέσα σε αυτήν την κατανυκτική ησυχία, με περισυλλογή. Τώρα μαζί με το Marysville κάηκε και το όνειρό μου. Μαζί με τα τόσα άλλα που αποτεφρώθηκαν, θρηνώ κι εκείνο. Το μαγευτικό Marysville θα παραμένει όπως ήταν στη μνήμη μου, με τις αναμνήσεις των περασμένων...

Τώρα παντού ερείπια και αποκαΐδια. Θρήνος και ερημιά. Ο θάνατος τριγυρίζει δυστυχής, διότι δεν έχει πια άλλες ζωές να πάρει στο μαύρο άτι του...

Ο λίβας της φωτιάς πέρασε με μανία και τα αφάνισε όλα. Όλα τα έκανε στάχτη. Η ωραία και παραδεισένια πόλη αποκαΐδια.

Μα εμείς παίρνουμε θάρρος, παίρνουμε δύναμη, αναπνέουμε ακόμα το ζωογόνο οξυγόνο, διότι αγαπάμε ετούτη τη ζωή, και θέλουμε ακόμη να ζήσουμε. Κι όχι μόνο απλά να ζήσουμε, αλλά πρώτα να είμαστε άνθρωποι με αισθήματα. Να συντρέξουμε στις κακοτυχίες των άλλων. Να κλάψουμε κι εμείς στον πόνο τους. Να τους συμπαρασταθούμε στο αδυσώπητο χάος που άφησε στις ψυχές τους ο χαλασμός. Να στεγνώσουμε με την καλοσύνη μας τα δάκρυά τους, να ελαφρύνουμε την αγωνία τους για το αβέβαιο αύριο. Τα έχασαν όλα, μέσα σε λίγες στιγμές. Ο μόχθος μιας ολόκληρης ζωής κάηκε, έγινε στάχτη. Άνθρωποι, σπίτια, νοικοκυριά, ενθυμήματα, ωραίοι κήποι, αυτοκίνητα, ζώα που τους έδιναν τροφή.

Όλα έγιναν παρανάλωμα της φωτιάς. Άντε να βρουν τη δύναμη να αρχίσουν από την αρχή εκείνοι που επέζησαν... Και όταν δεν είναι πια και τόσο νέοι, δυσκολότερο να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους, να βρουν κουράγιο για το νέο ξεκίνημα.

Ακόμα και αν τα σωματικά εγκαύματα περάσουν, τα ψυχικά τραύματα δεν πρόκειται να επουλωθούν ποτέ. Απαλύνουν αμυδρά με την πάροδο του χρόνου, γλυκαίνουν ίσως λιγάκι με τον καιρό, όταν η νέα πορεία της ζωής βρει το δρόμο της. Αλλά και πάλι, από τις χαραμάδες της μνήμης οι αναμνήσεις τους θα τους πληγώνουν για τις παλιές, καλές, χαρούμενες μέρες που έγιναν στάχτη με τις φωτιές...

Νέα σπίτια θα χτιστούν. Θα αγοραστούν αυτοκίνητα, έπιπλα, πολλά καλούδια, ζώα, μηχανήματα. Μόνο οι ανθρώπινες ψυχές που έσβησαν δεν ξαναγεννιούνται. Αυτοί που χάθηκαν θα ζουν στη Μνήμη μας. Στην ιστορία των πυρκαγιών, μια από τις χειρότερες της Αυστραλίας, της 7ης Φεβρουαρίου 2009.

Οι πυροπαθείς πρέπει να βρουν δύναμη, να αντλήσουν κουράγιο από την ανθρωπιά των συνανθρώπων τους. Από τη δική μας την ανθρωπιά. Γι αυτό όλοι μας κάτι πρέπει να προσφέρουμε. Ο ανθρωπισμός στην άνθισή του! Θα γίνουν έρανοι. Ήδη άρχισαν: ρούχα, τρόφιμα, πρώτες ανάγκες, σκηνές να στεγαστούν οι άστεγοι. Όσο είναι ακόμα ο καιρός καλός. Μετά θα αρχίσουν τα κρύα. Το αβέβαιο μέλλον αιωρείται απειλητικά επάνω από τα κεφάλια τους.

Χρειάζονται συνεργεία να χτιστούν τα νέα σπίτια τους το συντομότερο. Χρειάζονται σχολεία, να πάρουν πνευματική τροφή τα νέα βλαστάρια, να αντλήσουν ηθικό σθένος, για να μπορέσουν να προσαρμοστούν στη ζοφερή πραγματικότητα. Να χτίσουν την τρυφερή ζωή τους, με εφόδια που δεν καίγονται...

Χρειάζονται φάρμακα, χρόνιες θεραπείες για τα σωματικά εγκαύματα. Χρειάζονται πολλά, και πολύ μεγάλη προσπάθεια. Ο καθένας μπορεί να προσφέρει το κατά δύναμη.

Η Αυστραλία είναι στοργική χώρα. Έστειλε χρηματική βοήθεια και για τις πυρκαγιές της Πατρίδας μας. Τώρα η σειρά μας. Οι Αυστραλοί είναι καλοί, πονετικοί, συνεργάσιμοι. Ο εθελοντισμός τους δείχνει την αλληλεγγύη και την καλοσύνη τους. Ο προγραμματισμός τους είναι απαράμιλλος. Οι πυροσβέστες ριψοκινδυνεύουν τη ζωή τους για να σώσουν τους άλλους και τις περιουσίες τους. Ο Ερυθρός Σταυρός συμπαραστέκεται σε όλα τα δεινά.

Οι πυροπαθείς θα ξεπεράσουν αυτήν τη δοκιμασία, πρώτα με τη δική τους θέληση, και μετά με τη βοήθεια όλων μας.

Και ας μην ξεχνάμε, οι δυσκολίες μάς ενώνουν, και μας κάνουν δυνατότερους και  ανθρωπινότερους.

Ας ελπίζουμε πως θα φτιάξουν τις ζωές τους το συντομότερο. Ο εφιάλτης της φωτιάς δεν απανθράκωσε την ανθρωπιά μας!

 

Ντίνα Αμανατίδου

Μελβούρνη

 

 


 



 


 

 



Ντίνα Αμανατίδου  

Ιερό καντήλι... 

Η ζωή είναι ένα έργο τέχνης,
εύθραυστο στα χέρια μας,
πριν πέσει κάτω και συντριφτεί
στα βάθη της απεραντοσύνης.

 Η μέρα χρυσή, ηλιόλουστη,
πλησιάζει το καλοκαίρι.
Οι Χειμώνες έμειναν πίσω,
μαζί με τις Άνοιξες... 

Το φως λούζει τα κορμιά μας,
και η καλοσύνη τις ψυχές μας. 

Το γήινο σώμα μας ναός,
που πρέπει να προσέχουμε
τι εισέρχεται μέσα από τις ρωγμές,
τις σχισμές, τις χαραμάδες,
και μας αιχμαλωτίζουν ανήλεα... 

Η καλοσύνη τροφοδοτεί την ελπίδα,
και γεμίζει με ευφροσύνη η ψυχή.
Έτσι μόνο παίρνει ουσία η ύπαρξη
από το άχραντο, ιερό καντήλι, της ζωής.

Ντίνα Αμανατίδου
Μελβούρνη

 ΦΦ
Ψυχικές καταδύσεις
Προσωπικοί στοχασμοί

 Μικρογραφία ο Κόσμος στα μάτια μου από την απόσταση. Έτσι μόνο ξεδιακρίνω το πανόραμα του Κόσμου. Όταν τον πλησιάσω πολύ, η όλη μαγεία διαλύεται...

***

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αλήθεια. Γι αυτό μην σκοτώνετε τις αλήθειες των άλλων. Διαπράττετε έγκλημα!

***

Καμιά ζωή δεν ταυτίζεται απόλυτα, με κάποια άλλη. Όπως και καμία αλήθεια.

***

Όταν σμίξουν δύο ευαισθησίες, γίνονται λιτανείες ανθρωπιάς.

***

Σπάζοντας την καρδιά μου, σκότωσες και την αγάπη που είχα φυλαγμένη για εσένα εκεί μέσα.

***

Πολλοί οι λογαριασμοί της ζωής, που κάθε μέρα πληρώνουμε ανελλιπώς, με τόκους και επιτόκια, εις βάρος του ίδιου μας εαυτού...

***

Η λογοτεχνία δεν είναι απλώς έκφραση και λύτρωση. Είναι αγώνας υπέρτατος στα ιδανικά που πιστεύεις.

***

Άλλο υποκρισία, και άλλο διπλωματία. Ένας υποκριτής ποτέ δεν είναι αληθινός. Ενώ ο διπλωμάτης αγωνίζεται να συνυπάρξει και με τους υποκριτές.

***

Πολλά τα αγκάθια και τα παλιούρια της ξενιτιάς. Αντί να μας ξεσχίσουν τα πόδια, μας ξέσχισαν την καρδιά...

***

Θλίβομαι στην πλήξη των αγαλμάτων, έτσι που μας κοιτούν ακίνητα στους αιώνες, χωρίς να γνωρίζουν γιατί τα περιεργαζόμαστε με τόσο θαυμασμό. Εμείς και η εφημερότητά μας...

***

Η νιότη μας έμεινε βαλσαμωμένη στις φωτογραφίες. Κι εμείς λυπόμαστε που χάθηκε τόσο πρόωρα. Τόσο, που δεν τη ζήσαμε. Και στοίχειωσε το παράπονο στη Μνήμη μας...

***

Μόνο η Μνήμη ανθεί στα περιβόλια της λύπης. Όταν όλα τα άλλα είναι πλέον νεκρά...

***

Όσοι δεν σε αγαπούν, δεν χαίρονται στη χαρά σου.

***

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, ζούμε πολλές και ποικιλόμορφες χαρές, που τελικά όταν περνούν κι αυτές γίνονται λύπες...

***

Ακόμα κι ένα παγωμένο βλέμμα σε πληγώνει. Όταν είσαι ευαίσθητος...

***

Δίνω μεγάλη σημασία στις λεπτομέρειες, διότι ζω στον κόσμο του ιδεατού. Μα έτσι γίνομαι ακατανόητη, και για κάποιους ίσως και δύστροπη...

***

Πολλά τα παροράματα της ζωής μας. Τόσο πολλά, που μας πνίγουν και τη λίγη χαρά μας...

***

Τα όνειρά μας ποδοπατημένα, σαν σπασμένα σαλιγκάρια, μετά τη βροχή...

***

Δεν θα ανοίξουμε ποτέ την πόρτα της ευτυχίας. Διότι, ωιμένα, χάσαμε το κλειδί της ειμαρμένης μας...

Ντίνα Αμανατίδου
Μελβούρνη

 

 



GREEKS 
IN AUSTRALIA

Explore the Map above

Disclaimer
While every effort has been made by ANAGNOSTIS to ensure that the information on this website is up to date and accurate, ANAGNOSTIS  does not give any guarantees, undertakings or warranties in relation to the accuracy completeness and up to date status of the above information.
ANAGNOSTIS will not be liable for any loss or damage suffered by any person arising out of the reliance of any information on this Website

.Disclaimer for content on linked sites
ANAGNOSTIS accepts no responsibility or liability for the content available at the sites linked from this Website.
Το περιοδικό δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο άρθρων των συνεργατών.

Anagnostis  P.O.Box 25 Forest Hill 3131 Victoria Australia
 enquiry@anagnostis.info